WO BIN ICH ? Mama

In haar choreografieën  onderzoekt Elsa van der Heijden/ Dans Compagnie Limburg steeds thema’s die op dat moment in haar leven actueel zijn. Eerdere danssolo’s hadden als onderwerp dementie, lichamelijke beperking en de ziekte van Parkinson.

In WO BIN ICH ? Mama worden momenten uit haar verleden aan elkaar geregen, zoals vogels die zijn neergestreken op een elektriciteitsdraad. Schijnbaar achteloos, scherp afgetekend tegen de horizon.

Er is geen scheidslijn tussen de toeschouwers en danseres Mami Izumi. Samen delen we de ervaringen, buiten in de natuur en binnen in de veilige beslotenheid van de keuken, een ruimte waar onze kok verschillende gerechten voor u serveert , met een lekker drankje erbij .De plek waar ook het gesprek gevoerd wordt over de thema’s van

WO BIN ICH? Mama

Op het eerste gezicht lijkt Wo Bin ich ? Mama verwarrend, omdat er geen logische ordening  zit in de opeenvolging van de ‘nu-momenten’. De samenhang is echter voelbaar en zichtbaar. De rode draad van Wo bin ich? Mama kan worden gezien als een tijdslijn, soms intens en verwachtingsvol, dan weer ontwapenend gewoon maar onvergetelijk: de intensiteit van een wiegeliedje, een moment van proosten, de verrassing van een omhelzing. De kracht, de charme, de verwondering, de emotie van het moment; door samen te ervaren wat steun, veiligheid en verbinding betekenen en wat het betekent als dit er niet is!

Ieder kind loopt verwondingen op – zo worden we wie we zijn. Wo bin ich? Mama kan nu pas tot leven komen omdat Mama er niet meer is. Het wonderbaarlijke van de geschiedenis is dat alles zich herhaalt. Al deze ‘nu-momenten’ zijn belangrijk en wij proberen naar beste vermogen het heden ten volle te beleven, elke seconde verzadigd van leven, gewaarwordingen en gevoelens. Dat is alleen mogelijk als we afstand nemen van het verleden en de toekomst, de grote vervuilers van het heden. Een eindeloze uitdaging.